Inpakken en bijna naar huis.

Vandaag echt de laatste dag in Jachie, het is voorbij gevlogen. Lekker vroeg op want we gaan het zwembad nogmaals verven met wat ze hier floorpaint noemen. We gaan al om 7.45  uur op pad voor Ghanese begrippen niet echt vroeg natuurlijk. Het is nog redelijk koel en we zijn snel bij de crèche  De verfrolletjes liggen al klaar en we gaan gelijk aan de slag. De verf stinkt verschrikkelijk en dekt erg slecht daarbij ziet het er ook niet uit maar ja het is niet anders. Volgende keer toch betonverf meenemen uit Holland. We zijn met een uurtje klaar en gaan terug naar huis. Onderweg maken we nog een aantal foto's van de natuur, vooral de plantjes waarvan de bladeren samentrekken zijn heel bijzonder.

Let op wat er gebeurd als je de blaadjes aanraakt.

dan klappen ze helemaal in elkaar.

 Ze staan nu in bloei en het lijkt net of er lichtpuntjes aanzitten. Als we bij het huis aankomen is Mercy  er ook net en we gaan gelijk door naar Ama, de vrouw van Kwame. Zij heeft een winkel en we gaan daar even langs in de trotro. Dat is toch wel iets wat je ervaren moet hebben in Ghana. We gingen er wel mee naar de crèche maar dit is anders. Het is een heel handig systeem. Het busje heeft vaste stopplaatsen maar als je er op een ander punt uit wilt zeg je het tegen de bijrijder die dan tegen het dak tikt zodat de chauffeur weet dat hij moet stoppen. Het zijn vaak oude bedrijfsbusjes die vol gezet zijn met stoelen en die van ellende uit elkaar vallen; de APK keuring komen ze in elk geval niet meer door. De winkel is vlak bij het' busstation' en Ama laat vol trots de winkel zien.

Trotse eigenaresse.

Ze verkoopt veel huidverzorging producten en nephaar om in te vlechten. We zitten een uurtje te kletsen en gaan dan weer terug naar huis om onze koffer/tassen te pakken. Mercy krijgt haar facial want die had ze nog tegoed. De spullen zijn snel ingepakt en we gaan lekker lui in de zon zitten, dat hebben we nog niet één keer gedaan, vooral omdat het echt veel te heet is. Ik ga voor de laatste keer naar de markt om yam en tomaten voor het avondeten te kopen. Het is er flink warm en je kunt tegen de lucht aanleunen zo erg stinkt het er. Het is echt iets wat je gezien moet hebben en het liefst ook geroken. Er liggen producten die zou ik nog niet eens meer aan de beesten geven maar gelukkig ook heerlijke verse dingen. Heel veel gedroogde vis, gedroogd vlees, stukken varkensvel of zo (ziet er echt niet lekker uit) en deze dingen zijn voorzien van een enorme lading vliegen. Ik ben echt blij dat we geen vlees eten want ik zou het echt niet lusten als ik dit zou zien voor het eten. Gelukkig zijn vliegen vooral carnivoren en blijven ze van de tomaten af. Als we terug komen gaan we direct weer weg om drankjes te kopen om te trakteren op de laatste avond. Gelukkig doet de stroom het weer als we terug zijn en kunnen we alles lekker koud leggen. Na het eten gaan we naar beneden en iedereen krijgt een drankje.

Uncle wil heel graag dat Renee hier blijft.
Hij is echt een schat.

 De meeste mensen laten het flesje dicht dus van gezellig samen iets drinken is niet echt sprake. Ze vinden het wel lekker maar drinken het kennelijk later op. Er is een schat van een baby van 7 maanden die erg naar ons moet lachen tot het moment dat hij bij ons op schoot wordt gezet. Hij kijkt van de één naar de ander en gaat dan huilen. Renee en ik zitten nog even beneden maar voelen ons erg opgelaten. Gelukkig heeft Mercy dit door en ze zegt dat we wel naar boven kunnen. En zo is ons laatste blogmoment uit Ghana aan gebroken. Morgen worden we om 8.00 uur opgehaald door Kwame en gaan we met de auto naar Accra, dit leek toch handiger dan met de bus terug. Renee is vooral blij want die vond de film in de bus echt vreselijk. Zeker nu de airco gerepareerd is, is het wel lekker met de auto. Nu kunnen we nog even shoppen in Accra terwijl we zonder alle bagage lopen. Met straaltjes vanuit al mijn poriën neem ik afscheid met dubbele gevoelens. We gaan graag naar huis maar Ghana ik ga je echt weer missen. Tot gauw.

Lekker zwemmen.

Eigenlijk ben ik te moe om te schrijven, de voortdurende hitte, het vroege opstaan en het onrustige slapen eist zijn tol. Het was vandaag de laatste dag met de kinderen op de crèche  morgen zijn ze vrij. Het begon vandaag zelfs nog vroeger dan anderen dagen want ik was  al om 5.40 uur op. Met een voorgevoel dat de stroom uit ging vallen kook ik vast twee waterkokers met water voor thee en voor de lunch. Goed voorgevoel want om 6.00 uur is het weer zover, Renee heeft gelezen dat dit komt door de voortdurende droogte. De stroomvoorziening komt vanuit de Voltarivier en als het lang droog is wordt het waterpeil te laag en hierdoor de stroomvoorziening onbetrouwbaar. Een tweede euvel is waarschijnlijk dat er heel veel stroom gebruikt wordt want overdag het licht aanhouden is heel normaal. Als we klaar zijn met ontbijten is Kwame er, om met de bus te gaan rijden om de kinderen op te halen. Helaas start hij niet omdat de accu leeg is, hij heeft te lang stilgestaan. Met de auto van David worden startkabels gebruikt en jawel hij doet het. We halen op verschillende punten de kinderen op en omdat het vandaag een reünie is zit de bus tjokvol. Renee en ik hebben voorin drie kinderen op schoot, heerlijk als het al zo warm is maar wel genieten van die warme koppies.

Voor de laatste keer spelen.

 Na het eten gaan we het zwembad vullen en tot mijn grote verdriet laat de verf op de bodem helemaal los. Mamea boent alle verf goed weg en we kunnen daarna toch het zwembad vullen. Wel balen van ons werk en morgen dus weer verven, we dachten een vrije dag te hebben. Ik probeer ook met een emmer op m'n hoofd te lopen maar dat valt niet mee. Mijn emmer is er één van tien liter maar de anderen dragen een speciekuip met een liter of dertig erin. De zwempakjes die ingezameld zijn worden aangetrokken en de kinderen geniet van het gespetter.

Heerlijk genieten in de nieuwe zwemkleding.

 Er wordt in twee ploegen gezwommen want er zijn te veel kinderen om allemaal tegelijk te gaan. Na het zwemmen wordt er gespeeld en Renee en ik hangen de schommel op die we hebben meegenomen uit Nederland. Ook verft Renee nog fruit op de muren van Precious' klas. Terwijl maak ik de kleine letters nog op de muur in Mercy's klas. We hangen her en der nog foto's en andere materialen op maar dan zijn we toch echt uitgeklust. Gisteren hebben we een lijstje gemaakt met dingen die we allemaal gedaan hebben en dat is best veel. We gaan lekker bij de kinderen zitten. Mercy pakt de zak ballonnen die Renee had meegenomen  een schot in de roos.

De grootste lol met ballonnen.

 In het begin willen ze hem allemaal zelf opblazen maar dat lukt niet echt. Dus blazen we met z'n allen honderd ballonnen op. Ze hebben grote pret en er knalt er regelmatig ééntje.

Dit moest toch nog een keer geoefend worden.

Om 14.45 uur is Kwame er om de kinderen weer terug te brengen, nu echt voor de laatste keer maken we het ritje. Met dubbele gevoelens nemen we afscheid van de leidsters en de kinderen. Thuis zit de onderbuurvrouw het avondeten te maken, een kleurig plaatje.

Eten klaarmaken op Ghanese wijze.

  Eerst even lekker wassen want we hebben ons rot gezweet vandaag. Dan gaan we het dorp in om Renee haar pak op te halen, ze houdt het aan en heeft er veel bekijks mee. Ook halen we verf voor het zwembad, groente voor het avondeten en voor de verandering nog maar een lap stof. In het dorp lopen we David tegen het lijf, hij moet nog langs de garage want de bus ging niet meer in z'n achteruit, hij baalt dus stevig. Omdat Mercy iets gaat maken wat ik volgende week ook voor mijn collega's ga koken moet ik erbij komen zitten. Best onhandig op een soort metalen stoofje zittend op een houten krukje je eten klaar maken. Als we gaan eten ben ik gesloopt. Na het eten krijg ik een heerlijke beenmassage van Renee en is het rusteloze gevoel eruit. Morgen vroeg op om het zwembad te schilderen als het nog niet zo heet is. Ben benieuwd of het dan wel blijft zitten. Dat maken wij niet meer mee want er wordt pas weer volgende week woensdag gezwommen . Tot morgen wij gaan slapen.

We hoeven niet vroeg op maar daar houden ze hier geen rekening mee dus ben ik gewoon om 6.00 uur wakker door de herrie, Renee slaapt wel tot 6.30 uur uit. Alle dingen die we gisteravond gelamineerd hebben knip ik uit terwijl ik lekker buiten zit, het is een stuk koeler dan gisteren. Na het ontbijt gaan we heel rustig aan in de winkel aan de slag.

Best wel een rommeltje.

 Eerst maar met een vuilniszak er doorheen en dan alle planken "schoonmaken". Dan ordenen we alles een beetje en vinden de meest bizarre voorwerpen waar ze hier niets mee kunnen volgens ons. Een leuk serviesje van Jip en Janneke bijvoorbeeld???????

Lekker soppen.

 Om 10.30 uur even lekker eten en dan weer verder. Om 13.00 uur zijn we klaar en ziet het er een stuk beter uit. Dan naai ik nog even gordijnen van een oud laken en hang dat op en de winkel kan open. Weer een doel bereikt, dit geeft echt een goed gevoel.

Opgeruimd maar vooral geordend.

We gaan lekker in de relaxstand en als David later in de middag langs komt laten we het vol trots zien, hij is blij met het resultaat.  Hij  heeft ook goed nieuws want de bus is onderweg. Terwijl we daar op wachten krijgt Kwame een lekker masker op zijn gezicht, hij vindt het heerlijk. Dan  gaan we samen met Mercy onze jurken ophalen bij de kleermaker. Ze verontschuldigt zich want Renee haar jumpsuit is nog niet klaar doordat de stroom gisteren uitgevallen was.

Het is bijna klaar.

De andere jurken zijn wel klaar en we moeten even passen. Ze zijn echt leuk geworden.

Een trotse naaister met een tevreden klant.

 Mercy had ook een jurk laten maken die ze even aantrekt, het lijkt wel een prinsessenjurk, niet echt onze smaak.

The little mermaid

Onderweg terug kopen we nog een lap stof en een ananas voor na het eten. Als we langs de crèche komen staat de bus er en is David aan het puzzelen met de stickers voor op de bus. Hij heeft echt enorme stickers laten maken maar hoe moeten die er nu op, ze zijn echt veel te groot afgedrukt. Ik stel voor om ze uit te knippen en dat idee wordt direct omarmd. Sommige dingen kunnen ook alleen door vrouwen worden bedacht. Voor ik het weet sta ik, omringd door dertig Ghanezen de letters van TACCO uit te knippen. Ook de stickers voor de zijkanten zijn te groot dus stel ik voor om het logo bovenaan de bus te plakken en de rest op de deur. Hoe plak je een stikker van 2 meter lang zonder kreukels op de zijkant van een bus? Dat werkt niet echt zeker omdat het eigenlijk te donker is, maar ja het moet af. Renee komt om 18.30 uur maar eens kijken waar we blijven voor het eten want dat staat al op tafel. We zijn dan net klaar maar vooral de laatste sticker zit holderdebolder.

Vanmorgen vroeg even foto's gemaakt.

We eten rijst met salade met ananas toe. David verteld dat er morgen  een soort reünie is voor de kinderen die op de crèche gezeten hebben en dat donderdag de crèche gesloten is. We balen wel een beetje want als we dat hadden geweten hadden we de winkel beter donderdag kunnen doen en vandaag nog een dagje kunnen genieten van de kinderen. Maar ja niet lang getreurd, we gaan lekker op stap in de trotro want dat hebben we nog niet gedaan en is wel een belevenis op zich. En toen was het tijd om te bloggen. omdat het internet supertraag was kon dit pas de volgende dag geplaatst worden. de stroom is ook al weer op jammergenoeg.

Joepie het zwembad is klaar.

Heerlijk vroeg op want we moeten nog het een en ander lamineren. Wel jammer dat ik buikloop heb maar dat hoort er hier ook een beetje bij. Gelukkig heeft Renee de pillen uit Egypte bij zich dus neem ik die in.  Helaas gaat de stroom eruit als we ons wassen en aankleden. Dus geen kop thee, geen noedels tussen de middag, niet lamineren en op de heetste dag tot nu toe geen ventilator en koelkast. Dan maar water bij het ontbijt, brood mee en zweet op  onze rug. We gaan om 8.00 uur op weg en om 8.15 is de bus er, het is een volle bak met dertig kinderen, zes leidsters, de chauffeur en wij.  Gelukkig is het niet zo ver rijden maar in Nederland is dit ondenkbaar. Het busje valt bijna uit elkaar en ik hoop dat we nog meemaken dat de eigen Taccobus gaat rijden. Met het sponsorgeld, wat ik nog ga krijgen met de Ghanese maaltijd op school, heb ik meebetaald om de bus die er was op te knappen. Als het goed is komt hij morgen en anders woensdag, spannend. De kinderen gaan eten en wij gaan direct aan de slag. Renee gaat de visjes op het zwembad schilderen en ik ga cijfers met dobbelstenen ernaast aan de kaarten nieten die er al hingen. Vandaag ga ik de dobbelsteen introduceren. Ik laat Mercy zien wat de bedoeling is en ook laat ik de dagen van de week zien die we vrijdag nog opgehangen hebben. Ze gaat nu met alle dingen aan de slag en ik ben echt trots op haar. De dagen van de week kennen de kinderen aardig, en ze hebben er ook een leuk versje bij waarbij ze de dagen in het Engels en het Twi leren. Daarna gaan ze tellen en wordt de dobbelsteen gebruikt, de kinderen moeten hem gooien en dan de stippen tellen.Als ze het weten wijzen ze de bijbehorende kaart aan. Ze worden beloond met applaus, ze doen hier veel aan positieve stimulatie. Helaas ook af en toe met veel geschreeuw als een kind iets niet weet en ik zit aan met kromme tenen. Voor ik het weet is het pauze en gaan ze naar buiten. Ik geef Mercy feedback en vertel haar dat ik trots op haar ben, ze staat te stralen. Na de pauze gaat ze met de cijfertjes op het magneetbord aan het werk. Af en toe moet ze de klas uit en neem ik het van haar over. Het lastige is wel dat ik alleen Engels spreek en dat de kinderen me niet altijd begrijpen.

 Als ze bijna klaar is bedenk ik dat het wel leuk is om nog een verwerkingsopdracht te doen. Renee  komt af en toe naar binnen want het is buiten echt niet te harden; om 8.00 uur was het al 28 graden. We maken samen even een werkblad met  1 t/m 10 en de kinderen moetende hoeveelheid rondjes tekenen wat het getal aangeeft. Voor de jongsten is dit nog erg lastig maar ik prijs ze allemaal de hemel in. Dan is het lunchpauze. Ik ga even bij het zwembad kijken en het ziet er erg leuk uit, er staan rode witte en blauwe visjes op. Niet nationalistisch bedoeld maar dit waren nog de enige bruikbare kleuren die er waren. Wel is er nog een tube oranje dus maak ik er nog wat goudvissen bij. We zijn dus met vlag en wimpel geslaagd voor dit project.

Nog even de laatste visjes verven.

 Dan ga ik weer snel naar binnen want het is te heet om buiten te blijven, ik voel me een beetje brak en ga even liggen. Renee zit buiten onder het afdak en wordt omringd door een heel stel kinderen die haar afwisselend madam of bruni (witte) noemen. Ze speelt met hun tot het busje komt.

Renee haar zonnebril was toch wel erg interessant.

We besluiten met de trotro mee terug te gaan want er zijn niet zoveel dingen die we nog hier kunnen doen. We hopen op stroom zodat we nu het lamineerwerk kunnen doen. Ook willen we nog naar het dorp om wat souvenirtjes te kopen. Helaas is er geen stroom en ga ik even liggen en Renee gaat lezen. Om 16.00 uur maakt ze me wakker, ondanks de hitte ben ik toch in slaap gevallen. Als we willen gaan komt David en we bespreken een wat dingen. Hij laat ons de charityshop zien die naast ons huis is. De bedoeling hiervan is dat mensen voor weinig geld kleding, eten en serviesgoed kunnen kopen. De opbrengst komt ten goede van de crèche. Het is best een ongeorganiseerd geheel en wij stellen voor om dit morgen als klus beet te pakken. David is blij met dit aanbod dus een nieuwe uitdaging voor morgen. Het is heel erg aan het betrekken buiten en het begint te waaien dus we hopen op regen. Dit betekent wel dat we snel moeten eten, met regen kun je buiten geen eten klaar maken. Dus er wordt niet geshopt. We zitten gezellig met David op de veranda te kletsen. Helaas komt er geen regen. Om 18.15 uur gaat de ventilator aan en een half uur later weer uit. Maar gelukkig na een kwartier weer aan tot nu aan toe. Jullie zijn weer bijgepraat en wij gaan lekker ananas eten, tot morgen.

Luidruchtig begin en een rustgevend einde.

Het is zondag dus kerkdag in Ghana, we zien al heel veel mensen in nette kleren langs ons huis gaan en wij kleden ons ook netjes aan. Mercy haalt ons om 9.00 uur op en we wandelen naar de kerk. Het is nog niet zo heel erg druk en we moeten op de derde rij zitten. Er staan twee mensen te zingen maar het lijkt meer op krijsen. Daarbij staan de boxen in de kerk op geluidssterkte 'rockband', om gek van te worden. Na een poosje komt iemand anders door de microfoon gillen en dit gaat zo een half uur door. De dominee begint zijn hele verhaal en verontschuldigt zich dat hij alles in het Twi gaat doen omdat de meeste mensen dit verstaan. Wij dachten in een blij gebeuren terecht te komen met mooie gospels en een vrolijke bende maar hier wordt je echt beroerd van. Na een uur of twee moeten we gaan staan en worden we toegesproken, gelukkig hoeven we niet naar voren te komen zoals twee jaar geleden. Als we denken dat het afgelopen is begint er nog een smeekbede voor een derde collecte. Onbegrijpelijk in een land waar er toch best veel armoede is, zoveel van de mensen te vragen. Als we langs de collectebus gelopen zijn gaan we de kerk uit, drie uur was echt meer dan genoeg.

Even uit je dak gaan in de kerk.

 We kopen onderweg brood en gaan als we thuis zijn eten want David komt ons ophalen om naar Lake Bosomtwe te gaan. Later blijkt er een misverstand te zijn want David heeft eten bij zich en we zouden gezamenlijk lunchen. Omdat het mijn lievelingskostje is eten we lekker nog een hapje mee. David heeft een hele delegatie bij zich dus ik ben benieuwd hoe we dat allemaal in de auto krijgen. Eerst stappen Mercy, Ama, Mefia en Mabena in. Dan gaan Johanna en .........daarbij op schoot. Renee neemt Angela op schoot en Kojo komt bij mij zitten. Voorin Kwame en David met kleine David, ja hoor het past 13 personen hier kan dat makkelijk. Na een 20 minuten zijn we er, het is zwaar bewolkt maar lekker warm, zelfs het water voelt heel warm aan. De kinderen zijn eerst een beetje voorzichtig maar al snel vinden ze het lekker. Er komt een man vragen of we een boot tochtje willen maken en dat doen we maar.

Heerlijk varen.

Utaza ging ook lekker varen.

 De kinderen genieten met volle teugen, dit soort dingen maak je hier niet vaak mee. Na een half uur varen zijn we weer terug en we gaan lekker zitten in de schaduw.

Wat is daar toch te zien?

 De kinderen spelen met elkaar in het water en zijn na een poosje allemaal nat, zwemkleding hebben ze niet maar dat maakt niet uit. Een flesje Fanta een een kaakje maakt het feest compleet, het is echt genieten.

Utaza ligt dwars in Ghana.

Om 16.30 uur vertrekken we weer met een wagen volgeladen. Thuis wordt besloten niet gezamenlijk te eten zoals eerst het plan was want de kinderen moeten nog allemaal worden weggebracht. Wij maken lekker salade en eten de rijst van gisteren op. Kleine David is er nog en eet een bordje rijst met ons mee, salade wil hij niet wel snoepjes, daar is hij dol op. Hij kletst ons de oren van het hoofd in het Twi en moet erg lachen als we in het Nederlands terug praten. Als hij weg is wassen we even af en ploffen we neer, nagenietend van een heerlijke relaxdag en van leuke foto's.
Geniet mee en tot morgen.

God bless you

Vandaag laat Renee haar haar vlechten en we worden om 9.00 uur afgehaald door Mercy. Bij de kapper is het al lekker druk en we gaan erbij zitten. Hoewel er drie kapsters zijn, is er maar één die het invlechten beheerst. Het haar wat we hebben gekocht wordt door de andere twee kapsters voorbewerkt. Om 10.15 is Renee aan de beurt. Ik blijf nog een poosje wachten maar zo te zien gaat het wel even duren en ik spreek af dat Mercy mij belt tegen de tijd dat het klaar is.

De eerste vlecht.

 Omdat het blog bijwerken vrijdagavond niet lukte ga ik dat nu doen en het gaat heel snel nu .Ook zoek ik wat kleding op voor de kinderen van de leidsters van de crèche, zij komen vanmiddag voor een beauty treatment. Er is verder niet zoveel wat ik kan doen dus besluit ik maar weer terug te gaan naar Renee. Eén van de crècheleidsters is er al dus gaan we samen naar de kapper.
 Ze zijn net met haar pony begonnen, het meest pijnlijke deel dus ik ben blij dat ik er ben om haar geestelijk een beetje bij te staan.

De pony doet echt veel pijn.

 Het gaat met superdunne plukjes dus dit nog iets van anderhalf uur. Renee wordt er echt beroerd van. Omdat de kapster alleen de inzet doet moeten de kapsters de rest van de vlechtjes nog afmaken. Maar om 14.45 uur is het dan toch echt klaar met een waanzinnig resultaat. We schrikken wat we moeten afrekenen namelijk 15 cedi dit is € 6,25. Drie mensen die 4,5 uur lang aan het werk geweest zijn. We gaan snel terug naar huis want we weten niet precies hoe laat de anderen zullen komen. Onderweg kopen we nog wat frisdrank, die niet echt fris aanvoelt, en wat brood want we zijn inmiddels flink hongerig. Thuis eten we snel een paar witte boterhammen met appelstroop en kaas en dan beginnen we Precious te behandelen. Gezicht lekker schoonmaken, peelingsmasker erop en dan een dagcrème. Renee doet de nagels en dan is het klaar.

Gezellige bloemetjes

 Het stelt niet zo heel veel voor voor onze begrippen maar hier waarderen ze het zeer. Eén voor één druppelen de anderen ook binnen, dus kunnnen we ze ook rustig behandelen. Ze zijn allemaal erg blij, ook met de kleding, het monstertje crème en de pen die ze allemaal krijgen. Het " Gos bless you" vliegt om onze oren. Het geeft een goed gevoel.

Blijven drinken.

 David en Kwame komen ook nog even aanwaaien en Kwame vraagt gelijk wanneer hij aan de beurt is. We maken nog geen vaste afspraak voor de behandeling maar wel één om zondag na de kerk naar Lake Bosomtwi te gaan. Omdat het lijkt dat het gaat regenen en omdat het eten klaar is gaat iedereen tegen zessen weg. Mercy heeft het eten klaar, gollofrice met salade. Als we zitten te eten valt de stroom uit dus balen we. Na een half uur gaat hij weer aan maar valt toch weer uit. Nog een keer aan en weer uit om vervolgens uit te blijven. Omdat we er allebei doorheen zitten gaan we om 21.00 uur naar bed. Om 24.00 uur gaat de ventilator weer aan, God bless him.

het eindresultaat

Verf niet met 40 graden.

Gisteren schreven we dat het erg heet was maar het kon nog gekker. Na ons gebruikelijke ochtendritueel gaan we naar het computercenter om te wachten op de trotro maar opeens is Kwame er dus rijden we met hem mee. Renee en ik gaan gelijk de klas in om aan de slag  te gaan en om niet bij de kinderen te hangen voordat er wat actie komt. Renee schildert nog een maïskolf en een pinda en ik omlijn het alfabet met een zwarte stift. Na een half uur komt Mercy met de kinderen naar de klas en ik vraag haar wat ze vandaag gaan doen. Na even in haar boek gebladerd te hebben gaat ze aan de slag met de kinderen. Er zit niet  veel vaart in de les maar gelukkig zijn ze wel aan het werk. Ze praten over de vormen, de lichaamsdelen en het fruit. Dan gaan ze tellen, dit is voor sommige kinderen nog lastig en omdat er fel gereageerd wordt op fouten help ik de kinderen met aanwijzen. Hierna  gaan ze op een blaadje de cijfers 1 t/m 5 schrijven, ook dit is lastig voor sommigen. Na een beetje hulp lukt het wel.
 Dan gaan we puzzelen, twee of drie kinderen werken aan één puzzel, ook dit is pittig. Het zijn echt vaardigheden waar ze niet vertrouwd mee zijn. Om 10.30 uur gaan we pauze houden en daarna spelen de kinderen totdat ze gaan eten. We doen allerlei zingspelletjes in de kring en de kinderen hebben de grootste pret, zeker met Jan Huigen in de ton. Het is telkens again en again, dus rollen Renee en ik heerlijk over de grond met ze. Ook in de maneschijn vinden ze prachtig met alle gebaren die erbij horen, taalbarrière is er niet, het gaat vooral om het bewegen. Helaas duurt het erg lang voor de trotro komt en de kinderen worden het een beetje zat, wij ook trouwens. Mercy haalt een flesje
bellenblaas en we hebben weer de grootste pret.

Wie kan ze pakken?

 De kinderen rennen achter de bellen aan en zijn onvermoeibaar. Wij niet en hebben ook nog niet gegeten dus Renee en ik gaan naar het lokaal en gaan noodles eten, iets hartigs tussen de middag is echt heerlijk.

De dagen van de week (een beetje Dalton in Ghana)

We lijmen de spin met de dagen aan zijn poten op, dus maandag is er weer iets nieuws te zien in de klas. Eindelijk worden ze om 14.30 uur opgehaald, de rust keert weer en wij kunnen aan het zwembad beginnen. David heeft net de temperatuur gemeten en het is veertig graden.

schilderen in de hete zon

voor en na de schilderbeurt

 We kunnen echt niet lang in de zon staan dus Renee en ik verven om beurten een stukje en gaan daarna weer in de schaduw zitten om op adem te komen. Na een tijdje voelt Renee zich niet lekker, een combinatie van te laat eten, te weinig drinken en de hitte. Gelukkig is het verfwerk bijna klaar dus ik maak het even af. Het resultaat mag er zijn dus we zijn heel erg trots.
Maandag nog visjes op de rand schilderen dan is één van de grootste klussen  klaar. David plant nog twee jonge boompjes op het pleintje zodat er in de toekomst voldoende schaduw is. We rijden met Kwame en David mee terug en gaan heerlijk douchen. Dan lopen we nog met Mercy naar de naaister voor onze jurken en wat andere dingen en dan mogen we in de relaxstand. Mercy maakt gebakken yam en we hebben nog nog sla  van gisteren. En dan is het tijd voor het blogritueel. We bekijken eerst de foto's en bewerken ze om te kunnen plaatsen, we beleven gelijk de dag nog een keer. Terwijl ik typ krijg ik een heerlijke voetmassage van Renee. Dit was het weer, tot morgen.